تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
بھٹّھی والیے، چمبے دیے ڈالیے
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
ہو گیا کُویلا مینوں
ڈھل گئیاں چھاواں نی
بیلیاں چوں مُڑ آئیاں
مَجھّیاں تے گاواں نی
پایا چِڑیاں نے چِیک چِہاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
چھیتی چھیتی کرِیں
مَیں تے جاݨا بڑی دُور نی
جِتھے میرے ہاݨیاں دا
ٹُر گیا پُور نی
اوس پِنڈ دا سُݨین٘دے راہ ماڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
میری واری پَتّیاں دی
پَنڈ سِلّھی ہو گئی
مِٹّی دی کڑاہی تیری
کاہنُوں پِلّی ہو گئی
تیرے سیک نُوں کیہ وجّیا دُگاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
لَپّ کُو اے چُنگ میری
مینوں پہلاں ٹور نی
کچّے کچّے رکھّ نہ نی
روڑھ تھوڑے ہور نی
کراں منّتاں مُکا دے نی پُواڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
سَوں گئیاں ہواواں رو رو
کر وِرلاپ نی
تاریاں نوں چَڑھ گیا
مَٹّھا مَٹّھا تاپ نی
جَنج ساہواں دی دا رُسّ گیا لاڑا
نی پِیڑاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
تینوں دیاں ہَنجھُواں دا بھاڑا
نی دُکھّاں دا پراگا بھُنّ دے
بھٹّھی والیے
آپ نے درست کہا۔ لفظ پِلّی پِلّا کی تانیث ہے، اور اس کا مطلب«کچی، آدھی پکی» ہے۔ کوئی پھل اگر کچا ہو تو اسے پِلّا کہتے ہیں۔
انھوں نے جو خستہ کہا وہ اردو فارسی والے معنوں میں کہا یعنی زخمی، کمزور، تھکا ہوا۔اسی سے لفظ خستہ حال ہے۔ کیوں کہ جب کڑاہی کچی ہو گی، تو کمزور ہو گی اور آگ سے ٹوٹ جائے گی۔
گلہری اخروٹ کے درخت پر چڑھی ہوئی تھی۔ اب اخروٹ پک چکے ہیں تو ان کے چھلکے سوکھ کر اندر سے اخروٹ زمین پر گر رہے ہیں۔ ہمارے دیکھتے ہی دیکھتے تین اخروٹ نجانے کہاں رکھ آئی گلہری۔
