ہک کوئی شخص شرابی ہویا، مسجد اندر آیا
رب سچے ول عرضاں کردا ،بخش بہشت خدایا
مُلاں پکڑ کھدیڑن لگا، باہر جا پلیتا
نیک بہشتی بنیا لوڑیں، کے عمل تدھ کیتا
مستانے فرمایا حضرت، جاں رحمت ول تکاں
یاد گناہ نہ رہندا کوئی ،نہ مُونہوں کہہ سکاّں
رحمت تھیں نامید نہ ہوساں، نال گُناہاں بھریا
بُریائیاں دی حد نہ رکھی، بھلا نہیں کُجھ سریا
نسّن چھپّن کتے نہ ہوندا، سر منہ اگے دھریا
قہر کریں تاں کوئی نہ چارہ، رحم کریں تاں تریا
میاں محمد بخش ؒ
کتاب: سیف الملوک
